นี่หรือคือความรัก
posted on 23 Dec 2010 21:08 by melphistผมยืนอยู่ตรงหน้าห้องทำงานของเธอ มือข้างหนึ่งถือช่อกุหลาบสีชมพูสดแซมด้วยดอกไม้อื่นๆอีกเล็กน้อย อีกข้างหนึ่งถือกล่องของขวัญขนาดกลางห่อด้วยการะดาษสีชมพูสดมีข้อความ “Happy Birthday” อยู่ทั่วกล่อง ผูกด้วยริบบิ้นสีเขียวหัวเป็ดขนาดกำลังพอดีจัดเป็นรุปหัวใจ วันนี้ป็นวันเกิดของเธอ แฟนที่น่ารักของผม หลายวันที่ผ่านมาผมทำให้เธอต้องขุ่นข้องหมองใจ วันนี้ผมจึงอยากจะมาแสดงความยินดีและขอคืนดีกับเธออีกครั้ง รุ่นน้องของผมล่วงหน้าเข้าไปก่อนแล้ว หัวใจของผมเริ่มเต้นรัวราวกับกลองศึก รัวจนผมนึกว่ามันจะทะลักออกมาจากหน้าอกของผมเสียแล้ว ผมยืนก้มหน้านึกถึงแฟนของผม และรุ่นน้องก็เปิดประตูออกมาเรียกผมเข้าไปข้างใน…
ผมดูนาฬิกาอีกครั้งมันก็ยังคงเป็นเวลา 14.30 น. ของวันที่ 21 ธันวาคม 2553 เหมือนเดิม ผมนั่งอยู่บนรถเมล์ที่ติดอยู่นานมากแล้ว ผมออกเดินทางจากอ่อนนุชตั้งแต่เวลา 13.15 น. ด้วยหวังจะทำธุระที่ท่าพระจันทร์ให้เสร็จตามที่ผมตั้งใจไว้ แต่บ่ายวันอังคารแบบนี้การจราจรกลับติดขัดอย่างไม่น่าเชื่อ ผมเผลอหลับไปหลายครั้งแต่ตื่นมาก็พบว่ารถเคลื่อนตัวเล็กน้อยเท่านั้น วันนี้รีบเคลียร์งานให้เสร็จในส่วนของผมตั้งแต่เช้า แลกเวรกับเพื่อนร่วมงานอีกคน และลางานครึ่งวันบ่ายเพื่อจุดประสงค์สองอย่าง หนึ่งคือไปทำธุระของผมแถวท่าพระจันทร์ให้เสร็จ และสองก็คือไปหาแฟนของผมที่รังสิต ผมเตรียมงานเหล่านี้ล่วงหน้าหลายอาทิตย์แล้ว แต่ในตอนแรกนั้นผมคิดว่าผมคงไปไม่ได้เนื่องจากภาระเรื่องงาน ที่โถมเข้ามาในช่วงปลายปี ผมจึงมอบหมายงานการให้ของขวัญนี้กับรุ่นน้องคนสนิทของผมเอง ซึ่งเขาก็รู้จักกับแฟนของผมด้วยเช่นกัน ผมเริ่มปรึกษาแม่ของผมถึงของขวัญที่จะให้ และท่านก็ไม่เคยทำให้ผมผิดหวังเลย ผมให้รุ่นน้องไปจัดการสั่งทำช่อดอกไม้ล่วงหน้า เพื่อที่จะใช้ในวันนี้ และยังให้ไปติดต่อสอบถามว่า ณ วันนี้แฟนของผมเขาจะทำอะไรบ้าง ก็ได้ความมาว่าจะมีการซื้อของมากินสุกี้เลี้ยงกันที่ห้องทำงานตอนทุ่มตรง ผมอัดวิดีโอแสดงความยินดี และเสียใจที่ไม่ได้ไปด้วยตนเอง จัดแจงของขวัญให้เรียบร้อยตามลักษณะที่ผมอยากให้เป็น และส่งไปรษณีย์หารุ่นน้องของผมที่รังสิต แต่เวลาผ่านไปผมเริ่มรู้สึกว่าผมอยากเจอเหลือเกิน ผมไม่ได้ยินเสียงของเธอ ไม่ได้รับการตอบกลับจากข้อความของเธอมาระยะนึงแล้ว และวันนี้เป็นวันพิเศษที่มีเพียงปีละครั้ง ในวันเกิดของผมเธอก็ยืนกรานที่จะมาหาผมเช่นกัน แล้วทำไมผมถึงไม่ไปหาเธอบ้างล่ะ ผมจึงโทรไปเปลี่ยนแผนกับรุ่นน้องถึงเรื่องที่ผมจะเข้าไปมอบให้ด้วยตัวเอง ผมถึงท่าพระจันทร์ตอนประมาณสี่โมงเย็นแล้ว อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเวลานัด ผมรีบไปทำธุระของผมให้เสร็จแต่ปรากฎว่ากว่าจะเสร็จก็กินเวลาไปมากทีเดียว 17.15 น. คือเวลาที่ผมเดินตามถนนไปยังสนามหลวงเพื่อขึ้นรถ สมองผมคิดอย่างรวดเร็วว่าจะไปยังรังสิตยังไงดีถึงจะเร็วที่สุด ผมเปิด Google Map พยายามหาสถานีรถไฟฟ้าที่ใกล้ที่สุด นึกออกก็แค่หัวลำโพง ซึ่งผมจะต้องฝ่าเยาวราช ในเวลายามเย็นเช่นนี้มันต้องนรกมากแน่นอน ผมตัดสินใจเรียกแท็กซี่ทันทีและบอกคนขับให้ไปที่สถานีรถไฟฟ้าที่ใกล้ที่สุด เขาบอกว่าเขานึกออกแค่หัวลำโพงเหมือนกัน ผมจึงตัดสินใจบอกเขาให้ไปที่รังสิตเลย ด้วยวิธีใดก็ได้ให้ไปถึงเร็วที่สุด จะขึ้นทางด่วนยังไงผมก็ไม่ปฏิเสธ
เวลาเคลื่อนมาเป็น 18.00 น. แล้วผมก็ยังคงฝ่าดงรถติดไปไม่ถึงไหน ทั้งๆที่อีกไม่กี่สิบเมตรผมก็จะได้ขึ้นทางด่วนแล้ว การเดินทางในช่วงเวลาเลิกงานเป็นฝันร้ายมากสำหรับคนที่รีบอย่างผม เหลือเวลาอีกเพียงชั่วโมงเดียวเท่านั้น รถก็เคลื่อนตัวได้ยากลำบากมาก และน้ำที่ผมดื่มเข้าไปก็เริ่มออกฤทธิ์แล้ว ผมเริ่มรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำมากขึ้นเรื่อยๆ แต่พยายามข่มความรู้สึกด้วยคิดเพียงแค่ขอให้ถึงที่หมายก่อนจะเข้าห้องน้ำทีหลังก็ไม่สาย เลขมิเตอร์วิ่งไปไกลแล้วแต่ไม่มีความเสียดายในความคิดของผมเลย ตอนนี้เธอมีค่ามากกว่าสิ่งใดสำหรับผม ขอแค่ได้พบได้เจอ ได้พูดคุยอีกครั้งผมก็พอใจมากแล้ว
18.35 น. ผมเพิ่งเข้าสู่ถนนวิภาวดีรังสิตก่อนจะขึ้นโทลเวย์ ผมเริ่มกังวลถึงเวลาที่กระชั้นชิดเข้ามาทุกที ผทโทรคุยกับรุ่นน้องตลอด ได้ความว่าเขาก็ยังรอดอกไม้อยู่เช่นกัน เพราะดอกไม้เข้าร้านช้าเพราะรถติดเช่นเดียวกับผม และดูเหมือนว่าแฟนของผมกับกลุ่มเพื่อนจะยังไม่เสร็จจากการซื้อของเพื่อมาทำอาหารกัน แท็กซี่วิ่งด้วยความเร็ว 120 กม./ชม. ตลอดที่อยู่บนโทลเวย์ แต่สำหรับผมมันดูช้าเหลือเกิน น่าจะเร็วกว่านี้ได้อีก ถ้าผมจะลางานทั้งวันตั้งแต่แรก… ผมคิดเพลินไปชั่วขณะจนทำให้เลยจุดที่ต้องลงจากทางด่วนพอสมควร แต่ก็ถือว่าโชคดีที่มันยังเลยไปไม่ไกลนักจึงสามารถกลับรถและวิ่งไปเข้าอีกทางได้
ผมถึงที่หมายตอนเวลา 19.05 น. ถือว่าฉิวเฉียดมากสำหรับผม รุ่นน้องนัดผมที่ร้านดอกไม้ที่สั่งไว้ ผมเข้าไปก็พบว่าดอกไม้ที่สั่งกำลังจัดใกล้จะเสร็จแล้ว เขาขอโทษเป็นการใหญ่ที่ล่าช้าและเพิ่มดอกไม้แซมเข้าไปในช่อ ที่ตอนแรกมีแค่ดอกกุหลาบเท่านั้น ระหว่างที่รอรุ่นน้องผมก็ขอทางร้านไปทำธุระส่วนตัว หลังจากอั้นมานานตลอดที่อยู่บนแท็กซี่ ไม่นานรุ่นน้องผมก็มาและบอกว่าของขวัญอยุ่ที่ห้องของเขา ให้เดินเข้าไปเอาก่อนแล้วเข้าไปหาแฟนของผมอีกที ผมก็ถือโอกาสจะได้ฝากของของผมไว้ที่ห้องรุ่นน้องด้วยเลย ระหว่างที่เดินเข้าไปหาแฟนผมนั้น ผมถามไปว่ามีที่ไหนขายเค้กบ้างรึเปล่า เขาตอบผมว่ามีระหว่างทาง แต่มันขายเป็นชิ้นนะ พอถึงร้านผมเลยเหมาเอาให้ครบกล่องเลย คิดแค่อยากซื้อไปให้ และให้ครบคนซึ่งก็คือแฟนผมและกลุ่มเพื่อนของเขาเท่านั้นเอง ทางที่แต่ก่อนผมเดินทุกวัน ตอนนี้ราวกับมันไกลเหลือเกิน ผมเดินถือดอกไม้และกล่องของขวัญเดินไปเรื่อยๆอย่างไม่สนใจสายตาของผมคนที่มองมาทางผม และมีหัวเราะคิกคักกันบ้าง ส่วนรุ่นน้องก็เดินมากับผมและหิ้วถุงใส่กล่องเค้กนั่นเอง ไม่นานผมก็ยืมอยู่หน้าประตูห้องทำงานของเธอ ผมใจเต้นระรัวไปหมด ผมจะเข้าไปยังไง จะทำตัว จะพูดยังไงดี รุ่นน้องผมเลยบอกว่าเขาจะเข้าไปก่อนและเรียกผมตามเข้าไปอีกที ขาผมเริ่มสั่นแล้ว อยากเจอผมก็อยากเจอ แต่ไม่รู้ว่าสภาพผมในตอนนี้มันเป็นอะไรกันแน่ ไม่นานรุ่นน้องผมก็เปิดออกมาเรียกผมเข้าไปข้างใน
ปรากฎว่ายังไม่มีใครกลับมาจากการไปซื้อของเลย เหลือเพื่อนสาวของแฟนผมกะเพื่อนชายอีกเล็กน้อยที่เฝ้าห้องอยู่ ซึ่งเพื่อนสาวคนนี้เป็นคนที่รุ่นน้องผมติดต่อเป็นสายไว้ จะได้ไม่เจอกันก่อนการกินเลี้ยงจะเริ่มขึ้น ผมเลยจำต้องเข้าไปหลบภายในห้องทำงานของเธอ ตอนนี้เวลาน่าจะประมาณ 19.45 น. แล้วผมนั่งคุยกับเพื่อนของแฟนผมอยู่ในห้องทำงาน เวลาก็ผ่านไปช้ามากรุ่นน้องของผมอาสาไปรอที่หน้าตึก เพื่อที่ว่าถ้าเห็นรถแท็กซี่เลี้ยวเข้ามา เขาจะโทรบอกผมให้เตรียมตัวได้ทัน เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งประมาณสามทุ่มกว่าๆ รุ่นน้องผมก็โทรเข้ามาบอกว่าแฟนผมมาถึงแล้ว กำลังลงจากแท็กซี่ ผมหยิบดอกไม้และของขวัญขึ้นมาถือและยืนหลบฉากมุมของห้องทำงาน ใจเต้นระรัวอีกครั้ง สมาธิผมจดจ่อไปที่ประตูเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ไม่นานเธอก็เข้ามา แค่ได้ยินเสียงก็ทำให้ใจผมพองโตขึ้นมาระดับนึง แต่ก็เกิดอาการตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก หัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะเลย
ผมรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาเธอ เธอนั่งอยู่ที่มุมของห้อง มีรุ่นน้องและเพื่อนสาวของเธอล้อมอยู่ด้านหลัง ผมเดินไปยืนรอซักพัก รุ่นน้องผมจึงได้เอ่ยขึ้น
“พี่ครับ ดูซิว่าใครมาหา” เขาผายมือมาทางผมและหลบออกด้านข้าง เธอยังคงน่ารักเหมือนเดิมสำหรับผม เธอออกอาการตกใจได้อย่างชัดเจน
“เฮ้ย! มาได้ไงอะ ไม่ทำงานเหรอ” เธอถามผมด้วยน้ำเสียงระคนแปลกใจ
“ก็มาหาไง วันพิเศษทั้งที แฮปปี้ เบิร์ธเดย์นะ” ผมตอบและยื่นช่อดอกไม้ให้เธอ
“อะไรอะ มันแพงนะ” เธอยื่นมือมารับและถามพลางมองหน้าผม
“ไม่เป็นไร อยากให้” ผมตอบไปตามที่ผมคิด ตอนนั้นผมรู้สึกว่าไม่มีอะไรแพงเลย ผมยอมแลกทุกอย่างเพื่อช่วงเวลาเพียงแค่นี้ เพื่อคนที่ผมคิดว่ามีค่าที่สุด และผมก็ยื่นกล่องของขวัญให้ เธอถือดอกไม้อยู่ผมเลยเอาไปวางที่โต๊ะข้างหน้าเธอ ตอนนั้นผมขาสั่นไปหมดแล้ว ตื่นเต้นที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา ผมทรุดนั่งลงที่เก้าอี้ตรงหน้าเธอ แล้วเธอก็ลุกขึ้น เดินออกไปหาที่วางช่อดอกไม้และเดินกลับมานั่งที่เดิม
“รดน้ำให้มันด้วยนะ เขาบอกว่าถ้ามันบานแล้วจะสวยมากเลย” บอกเช่นนั้นเพราะดอกไม้เพิ่งส่งมาถึงเมื่อตอนเย็นที่ผ่านมา มันจึงยังค่อนข้างตูมอยู่พอสมควร เธอหยิบกล่องของขวัญขึ้นมาขยับเล็กน้อย
“อะไรอะ แตกมั้ย” ผมส่ายหัวเธอจึงจับกล่องขยับขึ้นลง และทำท่าจะปล่อยลงพื้น ผมนั่งมองเธอ เอื้อมมือไปสะกิดบ้าง จริงไอยากจะจับมือมากกว่าแต่คิดว่าอยู่ต่อหน้าเพื่อนๆเธอคงไม่ยอม ตอนนี้เพื่อนๆของเธอก็แสดงความยินดีกับเธอด้วย และหลายคนก็พยายามแยกออกไปเหมือนจะปล่อยให้เราอยู่กันตามลำพัง เธอนั่งถือกล่องของขวัญไว้ที่ตัก สีหน้าบอกอารมณ์ไม่ถูก ผมอาจจะเข้าข้างตัวเองก็ได้ที่เมือนจะเห็นเธอยิ้มออกมาซักนิดหนึ่ง
“อะไรเล่า” เธอหันมาตีผมและเตะผมด้วย ตอนนั้นผมดีใจมาก อธิบายไม่ถูกว่าทำไมเหมือนกัน ชั่วขณะหนึ่งที่ผมคิดว่าเราอาจจะกลับมาืนดีและคุยกันเหมือนเดิมได้ มันทำให้ผมรู้สึกมีความหวังขึ้นมา เธอลุกขึ้นและมองไปเห็นกล่องเค้กที่ผมซื้อมา
“นี่อะไรอะ” เธอหันมาทางผม
“เค้กไง พี่ซื้อมาเองแหละ” เธอทำหน้าย่นและชี้ไปว่าเธอก็ซื้อมาเหมือนกัน
“รู้แล้วว่าซื้อมา แต่พี่ก็อยากซื้อมาให้ไง” ผมมองหน้าเธอและตอบไปตามตรง
เธอเดินออกไปหยิบช็อคโกบานาน่าให้ผมและเริ่มจัดแจงข้าวของสำหรับทำอาหาร ผมก็เริ่มทำตัวเป็นประโยชน์บ้างดีกว่านังอยู่เฉยๆ เริ่มตั้งแต่ช่วยล้างเนื้อ หั่น รวมไปถึงจัดของทั้งหมดลงหม้อสุกี้ ผมนั่งทำไปพลางมองแฟนของผมไปด้วย เธอไม่ได้เอ่ยอะไรกับผมอีกเลย ตลอดเวลาของการรับประทานอาหารเธอกับผมนั่งอยู่ตรงข้ามกัน แต่แทบจะไม่ได้พูดกันเป็นประโยคด้วยซ้ำ ผมก็สาละวนอยุ่กับการเติมปริมาณอาหารในหม้อทั้ง 2 ใบ แทบไม่ได้สนใจที่จะหยิบมากินแม้แต่น้อย ทำไป ผมก็เหลือบมองเธอบ่อยๆ หลายครั้งที่เธอหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายวีดีโอ แต่ผมไม่รู้เลยว่าเธอถ่ายอะไรเอาไว้บ้าง
เวลาผ่านไปเรื่อยๆ การกินสุกี้ก็จบลงตอนประมารห้าทุ่มเศษ ทุกคนก็ช่วยกันเก็บล้าง โดยที่ผมก็ยังคงขอมีส่วนร่วมเช่นเคย หลังจากนั้นบรรยากาสก็เริ่มเข้าสู่ความเงียบ แฟนของผมก็เปิดเกมขึ้นมาเล่นกับเพื่อน ผมก็ยังคงยืนมองเธอจากด้านหลังเช่นเคย ไม่มีจังหวะที่จะเข้าไปคุยเลย ราวกับมีกำแพงใหญ่กั้นระหว่างเราทั้งคู่ไว้ ผมมองนาฬิกาอีกครั้ง ไม่นานก็จะถึงเวลาที่รถไฟฟ้าเที่ยวสุดท้ายจะออกวิ่ง ผมยังคงอยู่ที่เดิม เพียงแค่อยากได้อยู่กับเธอนานอีกซักนิด ได้เห็นเธอ ได้ยินเสียงของเธอ
“เอายังไงกับเค้กดีอะ” เพื่อนสาวคนหนึ่งของเธอเอ่ยขึ้นตอนเวลาใกล้เที่ยงคืนแล้ว
“ก็แบ่งๆละกัน เอาของพี่เขาน่ะแหละ มันแบ่งเป็นชิ้นๆอยุ่แล้ว” เพื่อนสาวอีกคนของเธอก็เสริมขึ้นมา จึงได้เริ่มลงมือทานเค้กวันเกิดของแฟนผมกันเสียที อีกใจหนึ่งผมก็อยากทานเค้กก้อนที่พวกเขาซื้อมา เพราะมันมีข้อความแสดงความยินดีกับแฟนของผมด้วย ผมยื่นให้แฟนผมชิ้นหนึ่ง เธอทำท่าปฎิเสธแต่ผมก็คะยั้นคะยอให้เธอรับไปจนได้ ผมลองทานไปได้ครึ่งชิ้นก็ต้องขอบายเพราะมันหวานแสบคอมากเลย ผมแอบเห็นแฟนของผมก็ทำสีหน้าเดียวกันและส่งให้เพื่อนเธอช่วยจัดการอีกครึ่งที่เหลือ ถึงเวลาที่ต้องกลับแล้วเพราะตึกที่เรามาใช้นั้น เขาอนุญาตให้เราใช้ถึงได้แค่เที่ยงคืนเท่านั้น แต่ทั้งหมดก็อยู่ด้วยกันจนกระทั่งตีหนึ่งกว่า ทุกคนเริ่มเก็บของเพื่อที่จะกลับกัน ผมเองไม่มีสัมภาระอะไรจึงได้แต่มองดูแฟนสาวของผมเก็บของของเธอ กับเพื่อนๆของเธออยู่ด้านหลัง ผมกับรุ่นน้องจึงเดินออกมารอด้านนอก ปรากฎว่าเกิดปัญหาขึ้นนิดหน่อย เธอทำกุญแจห้องหายไป เพื่อนๆของเธอช่วยกันหาแต่ก็ไม่พบจึงจำต้องกลับกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะยามประจำตึกก็มายืนราวกับไล่กลายๆแล้ว เราลงลิฟต์มาด้านล่างทั้งหมด โดยที่เธอเลือกที่จะยืนกับเพื่อนของเธอ ผมเลยจำต้องยืนถัดออกไปอีก สายตาผมไม่ได้มองที่ตัวเลขของลิฟตืเลย แต่มองไปยังแฟนของผมที่ยืนอยู่ด้านหน้า เราทั้งหมดเดินออกมาจากตึกโดยที่มีแยกออกไปก่อน 3-4 คน เธอเดินกลับหอพักไปกับเพื่อนอีก 2 คนส่วนผมเลือกที่จะเดินกลับกับรุ่นน้องที่มาด้วยกันตั้งแต่แรก ผมหันไปโบกมือให้เธอแต่เธอก็ไม่ได้โบกกลับแต่อย่างใด ผมถามตัวเองระหว่างเดินกลับว่าทำไม ผมถึงไม่เดินไปส่งเธอที่หอ ตอนนั้นในหัวผมมันโล่งไปหมด ทั้งดีใจที่ได้พบ และเสียใจที่ต้องจากกันอีกแล้ว ผมนั่งแท็กซี่กลับมายังห้องพักของผมตอนราวๆตีสองเห็นจะได้
“ขอบคุณสำหรับของขวัญนะคะ เดินทางกลับดีๆนะ หลับฝันดีค่ะ” หัวใจของผมพองโตขึ้นอย่างที่สุด ข้อความนี้ปรากฎขค้นในมือถือของผมก่อนผมหยิบขึ้นมาเพียง 5 นาทีเท่านั้น เป็นข้อความที่ส่งมาหาผมหลังจากข้อความสุดท้ายที่เธอตอบในรอบเกือบเดือนที่ผ่านมา ผมรีบพิมพ์ตอบกลับไปทันทีว่าถึงห้องแล้ว ส่วนของขวัญถ้าเธอชอบผมก็ดีใจแล้ว มันไม่ได้ราคาสูงเลยเมื่อเทียบกับแฟนของผมที่มีค่ามากกว่านั้น
ผมอยากได้ยินเสียงของเธออีกครั้งจึงส่งข้อความไปถามว่าเธอนอนหรือยัง โทรไปได้มั้ย ผมอาจจะคาดหวังมากเกินไปว่าเธอจะตอบกลับมาว่า “ได้สิ” แต่ก็ไม่มีวี่แววของข้อความใดๆตอบกลับมา ผมอาบน้ำและส่งข้อความไปบอกว่ากำลังจะเข้านอนแล้วและขอให้เธอหลับฝันดี จากนั้นผมก็ล้มตัวลงนอน
หลายครั้งที่ผมพยายามข่มตาให้หลับแต่ไม่เลย ผมรู้ตัวว่าง่วงมากแต่ไม่สามารถหลับลงได้ หัวใจของผมมันเต้นราวกับกลองศึกตลอดเวลา ลมหายใจของผมติดขัด ในหัวของผมมีแต่ภาพของเธอเต็มไปหมด ความรู้สึกในจิตใจผมมันตีกันจนผมไม่สามารถหลับได้ ใจหนึ่งผมหวังว่าเราจะได้กลับมาคืนดีกันเหมือนเดิม แต่อีกใจหนึ่งผมคิดว่าเธออาจจะไม่ได้สนใจผมเหมือนเดิมแล้วก็ได้ คิดไว้อย่างนี้ก็จะมีความคิดมาโต้แย้งว่าไม่จริงหรอก ถ้าผมพยายามมากกว่านี้เธออาจจะให้โอกาสผมอีกก็ได้ แล้วก็จะมีเสียงโต้แย้งมาว่าถ้าเช่นนั้นการกระทำที่เห็นอยู่มันคืออะไรละ
ความคิดเหล่านี้ตีกันอยู่ในใจของผม ผมพยายามระบายออกมาในทวิตเตอร์ พิมพ์ข้อความลงไปเพื่อระบายสิ่งที่อัดอั้นออกมาบ้าง แต่ก็แทบไม่ได้ดีขึ้นเลย ผมแน่นหน้าอกมา ราวกับหายใจเอาก้อนอะไรซักอย่างเข้าไปสุมอยู่ตลอดเวลา ผมหันไปพึ่งทางธรรม ผมนั่งสมาธินึกถึงวีนที่ผมบวช อาการดีขึ้นเล็กน้อยแต่ก็กลับมาเหมือนเดิมเมื่อผมออกจากสมาธิ ไม่รุ้ด้วยซ้ำว่าผมหลับไปตอนไหน แต่เวลาล่าสุดที่ผมเห็นคือประมาณเกือบตีสองแน่นอน คืนนั้นผมฝันถึงเธอเป็นไปได้ว่าเพราะความที่ผมคิดถึงเธอมากเหลือเกินจนเก็บเอาไปฝัน ฝันจนผมไม่อยากตื่นขึ้นมาเลย แต่ผมก็รู้สึกตัวตอนประมาณเจ็ดโมงเช้า ผมเหลือบดูนาฬิกาแล้วหลับไปอีกครั้ง ทำไมฝันดีถึงสั้นเหลือเกิน ผมสะดุ้งตื่นอีกครั้งตอน 8.20 น. ใกล้เวลาเข้างานแล้ว ผมจึงรีบอาบน้ำแล้วเข้างานตามปกติ ผมส่งข้อความให้เธอเช่นเคยกับที่ทำตลอดเกือบเดือนที่ผ่านมา ตอนเย็นผมลองโทรไปหาเธอดูสองครั้งปรากฎว่าไม่มีใครรับสายเลย ตอนค่ำผมลองโทรไปอีกครั้งก็พบว่าเธอปิดเครื่องไปแล้ว ผมปลอบใจตัวเองว่าที่จริงแล้วเธอก็แค่แบตหมดและไม่ได้ชาร์ตเท่านั้นเอง และอาการที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ก็กำเริบอีกครั้ง รุ่นพี่ของผมที่ผมระบายอาการเหล่าที่ให้เขาฟังพูดกับผมสั้นๆผ่านทางเอ็มเอสเอ็น
“สงสัยเอ็งจะรักเขาเข้าแล้วล่ะสิ” เป็นประโยคที่ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลย นี่คืออาการของคนมีความรักงั้นหรือ
“ผู้ชายก็แบบนี้ล่ะ จะมาเห็นค่าของสิ่งที่กำลังจะเสียไปเสมอ” เธอตอกประโยคนี้ลงกลางหน้าอกผม นั่นสิ ถ้าเธอไม่ทำแบบนี้ ผมจะเป็นแบบนี้หรือเปล่า หรือนี่มันสายไปแล้วใช่ไหมที่ผมจะขอแก้ตัว
“ผมทำอะไรไม่ได้แล้วเหรอ ถ้าผมพยายามมากพอ เธอจะกลับมาคืนดีกับผมมั้ย” ผมถามไปอีกครั้ง
“แต่ละคู่ไม่เหมือนกันหรอกนะ แต่ถ้าเอ็งเห็นว่าเธอมีค่าก็พยายามต่อไปเถอะ ถ้าเอ็งดีพอเขาอาจจะใจอ่อนก็ได้” อ่านแล้วอาการแน่นหน้าอกของผมก็ยังคงกำเริบอยุ่ แต่ดูเหมือนจะทำให้ผมมีความหวังบ้าง
“ถ้าพ้นเหตุการณ์นี้ไปได้ด้วยดี ก็หวนกลับมานึกถึงเหตุการณ์ในวันนี้ทุกครั้งที่ผิดใจกันล่ะ” เธอย้ำกับผม ผมรับปากกับรุ่นพี่ของผมว่าจะทำให้ดีที่สุด ตอนค่ำผมส่งข้อความไปบอกแฟนของผมว่าผมยังอยากคืนดีกับเธออีกครั้ง และผมจะพยายามต่อไปโดยหวังว่าซักวันนึงเธอจะให้โอกาสผมอีกครั้ง
ผมเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าการรู้สึกรักใครซักคนมันเป็นยังไง มันเจ็บปวดแค่ไหนเวลาเหเ็นคนที่เรารักเมินเฉยกับเรา ไม่มีปฎิสัมพันธ์กับเรา ผมจะพยายามต่อไปให้ถึงที่สุด แต่ผมไม่รู้เลยว่าอาการแน่นหน้าอกของผม เมื่อไหร่ถึงจะหายไป มันเกิดทุกครั้งที่ผมคิดถึงเธอ แม้ผมไม่ได้คิดแต่จิตใต้สำนึกของผมมันก้คิดอยู่ตลอดเวลา หวังว่าซักวันหนึ่ง เมื่อเธอให้โอกาสผมอีกครั้ง อาการนี้คงจะไม่เกิดขึ้นกับผมอีก
“ผมรักคุณนะ”
หวังว่าผมคงจะได้เอ่ยประโยคนี้กับแฟนของผมในซักวันหนึ่ง
ผมพิมพ์เรื่องทั้งหมดนี้โดยไม่ย้อนกลับไปแก้ไขใดๆ ไม่ว่าจะเป็นข้อความที่วกวนหรือตัวสะกดที่ผิดเพี้ยน นอกเสียจากจะพิมพ์ผิดเดี๋ยวนั้นจริงๆ
ผมพิมพ์ในบล็อคส่วนตัวของผมเพื่อซักวันหนึ่ง ผมจะได้กลับมาอ่านอีกครั้ง และสำหรับท่านที่เข้ามาอ่านจนถึงบรรทัดนี้จริงๆ ผมก็ขอชื่นชมในความอดทนอ่านของท่านครับ
23 ธันวาคม 2553 เวลา 20.22 น.
